haticeyildiz260 @ gmail.com

Çocukluğumun Hatırası

Nasıl bir izdihamda bilsen yağmalanan hatıralarım

O tahta basamak o kerpiçten ev

Her yaz badanası olan o beyaz duvar

Masmavi çerçeveli ahşap camlar

Manzarası söğüt ağacıyla bezeli ahenkli yazlar

Mutfağında terekler,rafına dizilmiş kap kaçaklar

Geyik figürlü bize hep manalı bakan ,

sanki gülümseyen duvardaki  o kilim

Heybesinde huzur ,

bohçasında umut

Gecesinde;

Sanki dokunsan  avuçlarına dökülecekmiş gibi

Şakaklarına yağan yıldızlar

Ve berrak buz gibi suyu küçük testinin

Kışın nasıl da ninni söyler uğultusu güğümün

Sobanın kıpkırmızı  alevi aydınlatır geceyi

Tavana vuran alev çağrıştırır ninniyi

Bitmeyen muhabbete ortak eder nağmeyi

Asılı şuracıktaki tesbih

Yerde kıbleye bakan seccade

Ve annemin dokuduğu yastık minderler

Sedirden köşe,işlenmiş yeşil kanaviçe

Babamın hep taktığı o  yeşil takke

Kırmızı kareli yakalıklı bayram elbisesi

Ve dahası  dokunan hatıralar silsilesi

Kapısına kurulan bakır kazanlar

Kaynar hala gözümde kurulan konserve

Herkesin ucundan tuttuğu o imece

Ve dem tutan komşuluklarımızı

Unutamam ömrümce

Çocukluğumun son hatırası da gitti böylece…